چند روزی بود که عجیب هر شب هم من، هم مهربون همسر خوابت رو می دیدیم و یه جورایی نگرانت شده بودیم و بلاخره بعد از چند روز سر و کله زدن با خودم بهت زنگ زدم. اگرچه اصلا تحویلم نگرفتی اما همون ۳۸ ثانیه مکالمه مون باعث شد دنیا دنیا احساس سبکی کنم ....

راستش یه چیزی هم مونده تو دلم که خیلی سعی می کنم از فکرش دربیام (اگرچه اعتراف می کنم که الان خیلی خیلی بهترم و یادآوریش مثل دو روز پیش عذابم نمی ده) پریشب وقتی آقای ترابی بهم زنگ زد و پیشنهاد هماهنگی برنامه ی جمعه ی دوتا اسپرانتیست کره ای رو بهمون داد خیلی خیلی دلم می خواست پیشنهادش رو قبول کنیم اما هنوزم نمی دونم چرا رغبتی از خودت نشون ندادی. شاید به قول خودت ترافیک مسیر و رانندگی بد کناریهات تو رو بی حوصله کرده بود ولی ............................... می دونستی که دلم می خواد قبول کنیم اما، نکردی حتی با خوشرویی من رو منصرف کنی و بدتر من رو انداختی تو دنده ی لج که فردای روز اگه تو دلت خواست جایی بریم اینبار من بگم "علاقه ای به این کار ندارم"