خدايا عاشقان را، با غم عشق آشنا کن؛
ز غم هاي دگر، غير از غم عشقت رها کن
تو خود گفتي که در قلب شکسته خانه داري
شکسته قلب من، جانا به عهد خود وفا کن
 
خدايا بي پناهم؛
ز تو جز تو نخواهم
اگر عشقت گناه است
ببين غرق گناهم
 
دو دست دعا فرا برده ام به سوي آسمان ها...

 
نمي دونم چرا هر وقت خيلی دلم می گيره بی اختيار ياد اين آهنگ افتخاری می افتم و با زمزمه کردنش يکم آروم می گيرم...وای خدای من امشب چه شبی بود...خدايا چرا من اينجوری آزمايش می کنی گلم؟ تو که می دونی من تاب ديدن فروپاشی غرور عزيزام رو اون هم تو جمع ندارم؟ پس چرا هر از گاهی من و به اين شيوه آزمايش می کنی؟ خدايا تو هم شدی مثل بنده هات و دست می گذاری رو نقطه ضعفم... از خودم و بنده هات هر وقت دلم بگيره شکايتش و می يارم پيش تو، اما شکايت تو رو پيش کی ببرم؟؟؟

 
تو نسيم خوش نفسي
من کوير خار و خسم
گر به فريادم نرسي
همچو مرغي در قفسم

تو با مني اما
من از خودم دورم
چو قطره از دريا
من از تو مهجورم.
 
اي نامت بر دل و جان، در همه جا
به هرزبان جاريست
عطر پاک نفست، بر دل ما
چو کهکشان جاري ست
نور يادت، همه شب
بر دل ما چو کهکشان جاريست
 
با يادت اي بهشت من، آتش دوزخ کجاست؟
عشق تو در سرشت من، با دل و جان آشناست
با يادت اي بهشت، من آتش دوزخ کجاست؟
عشق تو در سرشت من، با دل و جان آشناست
 
چگونه فريادت نزنم
چرا دمت از يادمت نزنم
 
در اوج تنهايي
مگر زمين ويرانه شود
جهان همه بيگانه شود
توي که با مايي
 
اي نامت بر دل و جان، در همه جا
به هرزبان جاريست
عطر پاک نفست، بر دل ما
چو کهکشان جاري ست
نور يادت، همه شب
بر دل ما چو کهکشان جاريست

وای خدايا يادت مياد چقدر اين آهنگ رو به ياد خودت، با تموم وجود فقط و فقط برای تو، باهاش تو کوه خوندم و سکوت حاکم بر جو رو با فريادهايی که از ته قلب ميزدم شکستم؟؟؟ يادت می ياد هر بار با خوندنش بغض تو گلمون شکوفا شد!!! خدايا، خدايا، خداياااااا آخه مگه من به درگاهت چه گناه نا بخشودنی مرتکب شدم که داری اون روزهای قشنگ رو دونه دونه ازم می گيری ها؟؟؟ تو رو خدا جوابم رو بده برای يکبار هم که شده صدام رو بشنو...

يارب چه زلال چشمه ای است اشک

بی غل و غش

آکنده از عشق و صفا

بغض و اندوه

چه شبنم درشتی است کز

اعماق دل سوخته ای

جوانه می زند

گل می دهد و شکوفا می شود...

.....اما با تموم اين حرفها و گلايه ها جات تو قلبم ابديه...ميدونم که هيچ وقت از حرفهام و شکوه هام ناراحت نمی شی و مثل هميشه من و تحمل می کنی. مگه نه؟؟؟ خدايا، به اسم قشنگ خودت قسم، اگه تو رو تو خلوت شبهام نداشتم الان بايد روزی هزار بار ميمردم و زنده می شدم. اما همين که می دونم حرفهام و می شنوی حتی در بدترين لحظات تنهام نمی گذاری برام دنيا ارزش داره و آرومم می کنه.  خدايا خيلی دوست دارم به خدا، درست که اصلا بنده ی خوبی برات نبودم و نيستم و خيلی جا ها با بداخلاقی هام، بد قلقی هام، هم تو رو هم بندهات و رنجوندم و قلبشون رو شکستم، اما خودت خوب می دونی که ته دلم هيچی نيست... 

با تو همه ي رنگ هاي اين سرزمين را آشنا مي بينم.

با تو همه ي رنگ هاي اين سرزمين مرا نوازش مي کنند.

با تو آهوان اين صحرا دوستان هم بازي من اند.

با تو کوه ها حاميان وفادار خاندان من اند.

با تو زمين، گاهواره اي است که مرا در آغوش خود مي خواباند.

ابر حريري است که بر گاهواره ي من کشيده اند.

با تو دريا با من مهرباني مي کند.

با تو سپيده ي هر صبح بر گونه ام بوسه مي زند.

با تو نسيم، هر لحظه گيسوانم را شانه مي کند...

با تو من در خلوت اين صحرا،

در غربت اين سرزمين،

در سکوت اين آسمان،

در تنهايي اين بي کسي،

غرقه ي فرياد و خروش و جمعيتم.

درختان برادران من اند

و پرندگان خواهران من اند

و گل ها کودکان من اند...

دکتر شريعتی